A finitude das riquezas

“Pero Deus díxolle: Necio, esta noite veñen

pedir a túa alma; e as cousas que preparaches,

de quen serán?. Así é alguén que garda tesouros

para si mesmo e non é rico para Deus”

(Lucas 12:20-21)

Ao longo do Antigo e Novo Testamento, a palabra “necio” aparece moitas veces co significado bíblico de descrición das persoas que viven sen conciencia nen preparación para a eternidade de Deus. Do mesmo xeito que ocorre co rico insensato da parábola que contén estes dous versículos, a morte preséntase tarde ou cedo e todos os nosos logros, posesións e plans desaparecen nun intre. As finitas riquezas terreais a miúdo impiden perseguir as infinitas riquezas celestiais. Estas obtéñense cando o seguimento de Cristo é a nosa principal motivación. Resulta fácil caer no medo á pobreza, esquecéndonos do poder destrutivo das cobizas insensatas e daniñas dominantes de todos aqueles que viven para enriquecerse.