NEUROVISIÓN

CON LANDA

NOS GOYA

Foi a única vez que o vin en persoa, naquela Gala do 2007 na que lle outorgaban o Goya de Honra, despois de ter recibido outros dous anteriormente, no 87 pola magnífica interpretación “galega” do “Fendetestas” en “El Bosque Animado”, e no 92 polo papel protagonista de “La Marrana” ó lado de Antonio Resines, estando nos dous casos magnificamente dirixido polo noso albaceteño ourensanizado José Luis Cuerda. Nin que dicir ten que os afeccionados ó cine lembramos con especial devoción o seu papel en “Los Santos Inocentes” de Mario Camus que lle valeu o Premio ó Mellor Actor, ex aequo, co impresionante Paco Rabal de “milana bonita”, no Festival de Cannes do 84.

Tiven a oportunidade de felicitalo en Madrid no Auditorio do Parque das Nacións a onde asistín convidado pola actriz e amiga Isabel Blanco, quen me enredaría dous anos máis tarde para participar de xeito ben divertido no programa “Comando Chef” producido por “La Región”, nesa noite de premios do cine español na que os que estabamos sentados no patio de butacas tivemos que conter a respiración cando o xenial actor non foi quen de guiar un discurso máis ou menos coherente; intuímos que algo raro lle estaba pasando, e cos nosos aplausos e o inmenso cariño que lle transmitimos fomos quen de sacalo airososo daquela difícil e incómoda situación. Nestes días xa se dixo todo deste simpático navarro que tanto e bó fixo polo noso cine, desde a súa etapa dos 60 ou do “landismo” dos 70 ata ás últimas décadas onde puido demostrar, para os máis escépticos, o pedazo de actor que era. Sei que o gran showman vigués Tony Lomba lle renderá homenaxe próximamente, co seu compañeiro Elio dos Santos, nese outro Cannes galego, o Festival de Cans no Porriño, porque para Alfredo Landa xa cantaran hai algún tempo nun programa da Galega unha canción dedicada especialmente para el versionando o “Yolanda” de Pablo Milanés, con emoción incluída do actor que lle pedíu ós intérpretes que lla gravaran para ensinarlla ós seus netos. ¡Grande Alfredo! quen, mesmo sen querelo, protagonizou unha das frases coreadas polos siareiros do último mundial de fútbol ganado por España: “Cuidado Holanda que viene Alfredo Landa”.

LUCÍA PÉREZ EN ARXENTINA

Tras pasar uns dias actuando e promocionando o seu último disco en terras mexicanas volve a cantante galega Lucía Pérez á Arxentina, onde xa estivera a principios de mes co gallo da Feira do Libro. Agora asistíu a varias entrevistas radiofónicas e televisivas como a mantida en Radio Arinfo con Patricia Invernizzi ou a realizada nos estudios do Canal 26 TV dentro do programa “El Diario del Domingo”. O pasado xoves ofreceron un concerto na “Sala Miscelánea” de hora e media de actuación, concerto que repetirá na mesma sala hoxe mesmo debido ó éxito de público. O venres participou nun evento musical no Centro Galego de Bós Aires como anticipo do que sería o gran acontecemento da visita a América da artista galega, o gran concerto no Teatro Avenida da capital arxentina a beneficio do Hospital de la Plata, gravemente afectado polas recentes inundacións. O numeroso público aplaudíu e vibrou cos grandes éxitos da nosa galega eurovisiva e do cantante e productor Chema Purón, moi recordado e querido por aquelas terras, onde desde hai anos leva cantando e compoñendo cancións para artistas da talla de José Luis Rodríguez “El Puma”, Nana Mouskouri, Paloma San Basilio ou Francisco, a quen lle compuxera a canción “A donde voy sin ti” coa que ganaría o Festival da OTI no 1992.

“SEI QUE

ESTABAS A͔

Ede Chema Purón sigo falando, porque el é o autor desta canción que vou estrear no “Luar” deste venres, Día das Letras Galegas, e á que eu mesmo lle fixen a adaptación ó noso idioma. Que este compositor rioxano che faga un tema é un auténtico luxo, porque como o mellor xastre sabe facer impecables traxes á medida, como lle fixera a Anabel Conde o “Vuelve Conmigo” para ó Eurovisión dublinés do 95 onde acadara o segundo posto, conseguindo que moitos compoñentes da orquestra do festival se puxeran en pé para aplaudirlle. Pois aquí teño por fin este “Sei que estabas aí” dedicado, como non podía ser de outro xeito, a todas aquelas persoas que apoiaron e seguen apoiando a miña carreira artística e ás que quero agradecerlles todo o apoio recibido nos bós e nos malos momentos. A producción musical confieilla unha vez máis ó meu amigo Fernando Campos dos Estudios Edisco de A Estrada, onde Juan Pardo gravara íntegramente o seu exitoso “Alma Galega”.