A sanidade pública está en perigo

Este era o texto dunha pancarta nunha manifestación que se realizou en Compostela o pasado domingo 6 de abril, e que ateigou de xente a praza do Obradoiro, que non é precisamente pequena, coa asistencia de persoas de toda a nación galega, e convocada por SOS Sanidade Pública. Sen dúbida é unha acción de protesta que amosa o descontente social, máxime cando se suma a outras mobilizacións igual de masivas, como as que se realizaron nos últimos meses contra a instalación de Altri, ou a prol da defensa da lingua galega. Son unha contestación ás políticas da Xunta que poñen de manifesto o grao de descontente social existente, e que o PP debería ter en conta, xa que implican eivas que terminan afectando ao conxunto da povoación galega.

SOS Sanidade Pública convocou esta manifestación pra denunciar que: “A falta de recursos asistenciais, tanto en hospitais como en atención primaria esta a vulnerar o dereito á saúde así como a unha asistencia sanitaria pública e de calidade pra toda a cidadanía, con independencia do lugar de residencia”. Lembrar que na Galiza só se adica ao financiamento dos centros de atención primaria o 14% do orzamento do Sergas cando esta porcentaxe segundo a Organización Mundial da Saúde debería ser do 25%. Ademais, como un dato máis, que reforza a valoración da falta de recursos, a nación galega é a segunda autonomía pola cola en canto a gasto sanitario por persoa. SOS destaca que “nalgunhas localidades galegas as plataformas e a povoación están a defender a atención primaria e a reclamar melloras nos centros de saúde e PACs, e máis profesionais e recursos pra atender con calidade as necesidades da cidadanía (...) e denunciar aquelas que perderon súas áreas sanitarias e ven como se desmantelan seus hospitais comarcais...”.

O compromiso coa sanidade pública amosase apostando por ela, non mediante a xestión da empresa privada, como se está a facer en moitos casos

Argumenta SOS Sanidade Pública que: “a Xunta negase a poñer en marcha o Plan Extraordinario e Urxente, necesario pra solucionar a falta de persoal sanitario, que soporta unha situación de desmantelamento e masificación insostíbel, debido á política sanitaria suicida levada a cabo pola Xunta desde 2008. Este déficit de persoal e recursos provoca un colapso dos servizos de urxencia hospitalaria debido ao atraso nas citas pra atención primaria (...) ademais continúan os atrancos pra o aceso á asistencia sanitaria por mor da hexemonía da ineficiente consulta telefónica, polo que seguen medrando as listas de agarda que poñen en perigo aos/as pacientes”. Ao que suma, que “aumentan os Centros de Saúde sen pediatra e sen os médicos/as necesarios, así como os peches das urxencias extra-hospitalarias (PACs)”.

Cando se valoran os recursos sanitarios no país non se pode ignorar o avellentamento da povoación, os menores ingresos por persoa que noutras autonomías, así como a un gran espallamento territorial da povoación, e polo tanto un maior desprazamento dos usuarios pra acceder ao servizo. Todas estas son características da sociedade galega que condicionan o número de centros de saúde, de profesionais e os medios de transporte requiridos. Daquela a lóxica que que se esixa ao Governo galego: “activar un plan pra utilizar plenamente os recursos hospitalarios, pra rematar cos perigosas e inxustas listas de espera nas consultas hospitalarias, probas diagnosticas e intervencións cirúrxicas”. E que se solicite: “a derogación inmediata da lei 15/97 que supuxo a legalización do negocio sanitario, no que o sector privado obtén desorbitados beneficios”... .

As eivas e a privatización de áreas son evidentes, a solución depende da Xunta de Galiza, aumentando os recursos á sanidade, que sexa pública a xestión en todos os casos, e esixindo máis medios ao Governo central. O compromiso coa sanidade pública amosase apostando por ela, non mediante a xestión da empresa privada, como se está a facer en moitos casos.