Os xemelguiños

Non saber diferenciar a un neno doutro no colexio debía considerarse unha forma de bullying. Ademais das máis crueis. A min pasoume cos xemelgos Álvaro e Miguel e, cando por fin o conseguín, como oito anos despois, xa era demasiado tarde, porque cambiaron de colexio.

No meu caso, máis que bullying, foi preguiza. Debe haber poucas cousas menos interesantes para un neno de seis anos que saber diferenciar os xemelgos da clase. Xa custa bastante ser orixinal nunha soa vida, como para que enriba che toque nacer cun dobre. Hai que dicir que tamén ten algo de culpa un grave problema de visión que os meus pais non detectaron ata os nove anos, porque pensaban que lles tomaba o pelo. É o que ten ser pais dun fillo moi imaxinativo, ou moi mentireiro, dependendo do psicólogo ao que che manden. Iso permitiulles aforrarse durante algúns anos os cartos do oculista. Agora os tempos cambiaron, os nenos andan sobreprotexidos, e xa non se lles permite o luxo de non ver un pemento.

Durante uns oito anos, Álvaro e Miguel foron simplemente “os xemelguiños”. E por sorte ou por desgraza, para os profesores tamén. A principios dos oitenta, e con corenta e tres nenos na clase, doña Manolina tampouco íase poñer exquisita para andar mirando se os resultados dos seus exercicios eran diferentes.

Non saber diferenciar a un neno doutro no colexio debía considerarse unha forma de bullying

Ademais de idénticos, a súa voz soaba igual, e as variacións da súa roupa eran en realidade variacións da mesma roupa, coma neses xogos de internet nos que cada un ve o mesmo vestido dunha cor diferente. Unha vez lin que o cerebro simplifica as cousas para aforrar enerxía. O mellor eu non pasaba de Álvaro e Miguel, só aforraba enerxía.

Un día calquera, Álvaro comezou a estudar e Miguel non, o que lle obrigou a destacar como díscolo. As súas miradas cambiaron de súpeto, coma ver a criatura Gollum con anel e sen anel. E así por fin, os máis vagarosos puidemos diferencialos para sempre. Separáronse no patio, cambiaron de amizades, buscando aquelas que coincidisen coa súa mirada, como todos. Competían por algo tan apaixonante nos seres vivos coma o seu espazo no mundo.

Non vira nada semellante dende a semana que tiven xemelgos. Unha cousa bastante habitual cando unha parella ten que acudir a unha clínica de fertilidade. Minutos antes de tentar embarazar á miña muller, o médico informounos do costume de poñer dous embrións, coa naturalidade do barman que che informa de que ten a manía de facer os dry martini con dúas olivas. “Así aumentan as posibilidades de éxito”, dixo. As súas, claro, vendo a epidemia de xemelguismo que anda polas rúas.

Todos os irmáns compiten. Ben sexa por cuspir máis lonxe, por mexar máis lonxe, ou pola final de Wimbledon, pero ao final, especialmente cando un se fai vello, todo redúcese a competir por permanecer máis tempo con vida. Na terceira idade, o planeta está a xogar uns encubertos xogos da fame.

O primeiro día que vas á clínica de fertilidade entras pola porta cun ataque de ansiedade, convencido de que non saberás criar a un fillo que nin sequera existe, e aos poucos minutos saes con dous. A miña muller tardou dez días en darme a segunda mellor noticia da miña vida: “Estou embarazada”. Aproveitei as bágoas de angustia para finxir emoción, e case de inmediato compatibiliceinas con deixar de durmir e de alimentarme. Por sorte, poucos días despois, a clínica tardou outros dez días en darme a mellor noticia da miña vida: “Só queda un”, coma se foran poucos.