Bande, 8 de santos

Hai cousas que non precisan bandeiras nin cores políticas, senón de corazón e compromiso. Eu coido, sinceramente, que a nosa lingua é unha delas.

Por iso, o sábado 8 de Santos, acudirei á celebración do “Día da Restauración da Memoria Lingüística de Galicia” en Bande; un acto simbólico, pero tamén profundamente humano: recoñecermos que moitas das persoas que viviron e sentiron en galego merecen que a súa memoria siga falando na nosa lingua.

A defensa e promoción do idioma non é tarefa exclusiva do Goberno galego ou das institucións culturais. Penso que as corporacións locais, máis polo miúdo os alcaldes e alcaldesas, teñen un papel fundamental posto que son quen están máis preto dos veciños e quen mellor coñecen a súa historia e sentimento. A súa implicación pode marcar a diferenza entre unha lingua que se conserva só nos papeis e outra que latexa viva nas casas, nas rúas, nas escolas, nos camposantos e nos corazóns. Por este motivo, considero que é de vital importancia a súa presenza en Bande o vindeiro día 8.

Ourense sempre se caracterizou por un galeguismo discreto pero profundo, arraigado na súa historia, na súa cultura e na súa maneira de entender Galicia. Un galeguismo cristián, pois como manifestou repetidas veces o patriarca das letras galegas, Ramón Otero Pedrayo, “no cristianismo atopou Galicia a verdadeira patria do seu espírito”.

Ourense sempre se caracterizou por un galeguismo discreto pero profundo, arraigado na súa historia, na súa cultura e na súa maneira de entender Galicia

Neste contexto, a celebración de Bande convértese nunha oportunidade para reafirmar ese compromiso e para lembrar que a conservación da lingua constitúe, ao mesmo tempo, unha herdanza e unha obriga.

Quizais sexa tamén o momento de formular dúas preguntas retóricas que deriven nunha fonda reflexión:

É máis importante que o galego se escoite nos corredores de Bruxelas, ou que se siga a falar con naturalidade nos nosos fogares, nas nosas parroquias e nas nosas prazas?;

É mellor para Galicia gastar 40 millóns de euros anuais para que o galego soe no Parlamento europeo ou, en troques, investir eses cartos en políticas que o promocionen, o apoien e o impulsen na nosa terra?

As respostas, se cadra, nos leven a concluír que o verdadeiro reto non se atopa tan lonxe, senón que o futuro da nosa lingua está, sobre todo, nas nosas mans; atópase aquí, na mesma terra que o viu nacer e na voz de quen o emprega cada día con liberdade, con naturalidade e cun profundo orgullo de contribuír á súa preservación.