Fraxilidade protexida

“Non che rogo que os tires do mundo,

senón que os gardes do maligno”

(Xoán 17.15)

Durante a historia do cristianismo, observamos o desenvolvemento de diferentes comunidades cristiás cun enfoque estrito na reclusión e vida contemplativa afastada do contacto habitual co resto da sociedade: Anacoretas, eremitas, lauras e cenobitas na idade antiga, pasando polos cartuxos e camaldulenses durante a idade media, ata chegar aos trapenses na idade moderna.

Con todo, nesta oración ao Pai, Xesús ensínanos que ese non é o mellor camiño, se non que debemos vivir con fidelidade á vontade de Deus no medio de todo o que se opón aos seus designios. Os cristiáns habitamos nun espazo de misión e, á vez, de risco. O Mestre, aínda asumindo a nosa fraxilidade humana, realiza un chamado a expoñernos sen entregarnos ao mal; comprometidos coa nosa contorna social sen perder a nosa fidelidade aos seus ensinos morais na Biblia.