O paseante de librerías

Confésome paseante de librerías, tanto se son pequenas como de grandes superficies. O pracer de gozar de portadas enxeñosas, títulos cuestionables e contraportadas precisas ou rebuscadas é unha fonte de entretemento xenial. Non ten comparación con ningunha outra actividade de lecer en relación cos libros. Por suposto, a consecuencia é saír do establecemento con, polo menos, un exemplar que non desexara nunca. Nestes días do Nadal de agasallos compulsivos a ledicia multiplícaseme ao ver colas para pagar nas caixas e mesmo a atención coa que os presuntos lectores escollen títulos á marxe das recomendacións do márketing ou do reclamo dos premios literarios. Xunto aos expositores de chamada dirixida á clientela viven e funcionan os espazos onde as pequenas editoriais, as independentes ou as especializadas sacan a cabeza á superficie do gran océano e conseguen atraer a quen busca con interese ou simplemente paseamos. Quizais por iso as estatísticas reflictan con razón non só o aumento de xente lectora senón tamén a apertura de novas librerías á marxe das grandes e poderosas cadeas. O libro, contra o predicado pola ameaza da internet, permanece nos andeis dos fogares como mostra de prestixio e por ser con solvencia soporte das culturas. Unha alegría ao concluír o ano.

No pasado cheguei a acumular unha biblioteca de máis de cinco mil exemplares. A de agora debe cifrar os tres mil. Así que decidín regalar bo número deles para facer sitio nos estantes. Imposible.

A esta satisfacción hei de sumar a noticia da caída de compradores de lecturas nas redes e a perda de interese das recomendacións nos medios de comunicación de masas. Quen le con conciencia prefire tocar o exemplar, analizar unhas liñas e valorar o tempo que levará a lectura antes de pasar por caixa. Sa e recomendable actitude. Aínda que non debemos desdeñar totalmente o impulso das redes e procede seguir escoitando con atención na radio ou a televisión a presenza do libro recomendado, o meu consello é ir á librería do noso barrio palpalo e adquirilo nela. Deste xeito ademais fomentaremos o negocio de proximidade e a creación de postos de traballo. E, sobre todo, é bo colaborar con esas novas librerías especializadas que son ademais centros de actividades culturais, talleres de lectura, propostas lúdicas… máis aló da presentación habitual de novidades. A chamada do libro está a fortalecerse ata o extremo de que en EEUU, paraíso das aparencias, xurdiu un curioso negocio consistente en fabricar sobrecubertas de cores e tipografías orixinais, para os exemplares preferidos ou coleccionados, acordes coa decoración do salón, do despacho ou do estudo. Un luxo idiota buscando o prestixio de posuír unha biblioteca singular. O vello fetichismo da mercancía remocicado.

Chegado este momento de final de ano como paseante de librerías e lector compulsivo non podo evitar unha mirada á torre de libros que agardan no meu estudo para ser lidos e teño a impresión de que moitos acabarán durmindo no soño do esquecemento. No pasado cheguei a acumular unha biblioteca de máis de cinco mil exemplares. A de agora debe cifrar os tres mil. Así que decidín regalar bo número deles para facer sitio nos estantes. Imposible. Non mos recollen nin en bibliotecas públicas e privadas nin en centros escolares nin en ningunha entidade ás que chamei. Desde hai tempo teño o costume de abandonalos no bus urbano, nos trens ou nos bancos públicos. Non é suficiente, así que me gustaría propoñer aos concellos a creación ou utilización dos quioscos de prensa abandonados como espazos de intercambios de libros lidos en liberdade. Deste xeito aumentarían as súas vidas en puntos fixos seguros, promocionando a lectura entre quen non teñen a posibilidade de ser paseantes de librerías.