Paga e traballa!

Sentado na terraza dunha cafetaría, á sombra. É dicir, que estou na gloria. Logo, para máis aquel, cóbranme polo café o mesmo que se o tomase na barra. Logo, para máis inri, sérvenmo. Digo isto porque, nesa semana que andei por certas zonas de Burgos e Soria quedei alucinado co asunto da hostalaría, máis en...

A lúa

Aínda que queira non podo falar do Goberno porque, no momento de escribir este Recuncho, aínda non hai nada de nada. Semella que, ó final, si se vai formar; pero ó mellor aínda os flocos e contraflocos dos pactos mandan todo ó garete. Así é que vou falar de algo que non me traizoa nunca. Porque cada vez que miro...

Nunha pompa de xabón

O día que se parou o mundo, eu estaba nunha pompa de xabón. Todo estaba parado, ata a propia pompa; que me colleu a uns mil metros do chan. Os coches estaban parados, a xente estaba quieta, os paxaros e avións pairando, a auga que caía dos canos das fontes en suspensión. Non había vento. Todo, absolutamente todo...

O gran gorila

Segundo a lenda do filme “King Kong” (1933), Merian C. Cooper empezou a idear a historia unha mañá despois de soñar cun gorila xigante que atacaba Nova York. Tamén lle influíu, sen dúbida, a lectura de novelas como “A terra que o mundo esqueceu”, de Edgar Rice Burroughs, e “O mundo perdido”, de Arthur Conan Doyle,...

A almofada verde

Pouso a cabeza sobre unha almofada verde e contemplo o azul do ceo. Dun ceo con tres ou catro nubes que se deslizan cara ó sur na busca dunha eternidade que non ten fin. Penso na claridade do día cando está a piques de asomar o luscofusco dunha conciencia diaria, ou semanal. Non a calquera hora hai ceos que debuxan...

Turismo cinematográfico

Xa o dicía Rubén Blades: “A vida dáche sorpresas...”. Levei unha grande hai poucos días en San Leonardo de Yagüe, na provincia de Soria, cando dando un paseo coa muller, e de casualidade, atopeime coa estación do ferrocarril desa localidade e cuns paneis publicitarios que me deixaron pampo. Tanto que non me explico...

Estamos afeitos

Xa estamos tan afeitos ós naufraxios das pateras que empezamos a pasar un pouco das noticias, das pequenas novas que saen nos xornais, porque, tamén é verdade, que cada vez ocupan menos espazo, menos liñas nas súas páxinas. Por exemplo, hai xa algúns días, en Túnez, naufragou unha patera con 81 desaparecidos e,...

Soñaba con ser carpintero

Contan as crónicas que Edmundo Vitoria, o fillo do Marañas e da Mañosa, quería ser carpinteiro, pero tiña un problema moi grande: que non sabía distinguir unha madeira doutra. Custáballe saber cal era o bidueiro e cal o chopo, ou cal o carballo e cal o castiñeiro. A este só o distinguía polos ourizos das castañas,...

Eterna e infinita

Benvidos ó mundo da fantasía no que a distancia vai de aquí ata alá e volta a empezar. Porque todo o que vai, vén; todo o que entra, sae; todo o que sobe, baixa. Benvidos ó mundo da fantasía no que Vangelis navega pola melancolía de “Blade Runner” e Harrison Ford vai á caza e captura do replicante Roy, que deixa...

Río de emocións

Son un sentimental. E coa idade, cada vez son máis sentimental. Axiña me emociono. Acabo de facelo vendo o partido de baloncesto feminino entre España e Francia. Vendo a final do Eurobasket. Emocioneime, por suposto, no remate do mesmo. Xa incluso dous minutos antes, e como vía que a vitoria non se podía escapar,...

O gran cómico

Cando o día 11 de abril de 2013 Jonathan Winters faleceu na súa casa de California, deixou tras de si a miles de cómicos fundidos por un tempo. Comediante posuidor dunha enerxía imprevisible e cunha carreira profesional de máis de medio século ás súas costas, dedicou a súa vida a facer rir á xente. Para a maioría...

Da política ó fútbol

É complicado resumir ou destacar algo da semana pasada porque, politicamente, estamos coas mesmas, é dicir, sen goberno e con pactos e contrapactos nos concellos e Deputacións de toda España. Logo, para máis aquel, tamén seguimos coas distribucións das áreas dos concellos, coas dedicacións exclusivas e, faltaría...

Non sei que busco

Busco de aquí e atopo por alá. A vida non nos leva sempre por regos dereitos. De cando en vez un latexo non soa e collemos medo. Busco a Duke Ellington e asoma nos meus arquivos Coleman Hawkins. É igual; os dous xuntos soan divinamente. Busco andoriñas voando por entre as rúas de Baños de Molgas e, non obstante,...

A felicidade dun neno

Lin no libro “El último barco”, do galego Domingo Villar, unha frase que lle soltaba un personaxe ó inspector Leo Caldas que me mandou de súpeto á infancia e, en concreto, a unha noite da infancia. A frase viña a dicir que “un neno só necesita dúas cousas para ser feliz: a primeira, un can e a segunda é unha nai...

Sobre soldos e comisións

Hai catro días escribín un relatiño para Pingas de Orballo (que no momento de escribir isto aínda non se publicara) no que falaba das dedicacións exclusivas nos concellos e deputacións, e dando a entender de que agora todo o mundo se quere meter na política (de aí a proliferación de tantos partidos) para mamar do...

Buscando o teto da vaca

Empezan a asomar nos xornais as competencias, distribucións e dedicacións exclusivas dos concellos e Deputacións tras as eleccións. É aquí cando te dás conta de que, agora, é normal que a maioría dos mortais se queiran meter en política. Agora case ou sen case todos os concelleiros  dos partidos que gobernan...

E a Fiscalía... caladiña

Hai accións de certos persoeiros que van moito máis alá do simple desprezo. En principio, para min, xa nin merece o nome de persoeiro; en tal caso de mequetrefe, de paspán, de parvo, incluso de subnormal. Subnormal profundo, ademais. Estou a falar do alcalde do Partido Popular de Vilanova de Arousa, un tal Gonzalo...

Máis teatro que cine

Durante medio século, o rostro de Milo O'Shea foi popular para o público, tanto na televisión coma no cine, grazas sobre todo ás súas enerxéticas cellas. E, como non, grazas ás súas boas actuacións de personaxes coma o científico louco Durand Durand de “ Barbarella ”, que protagonizou ó lado de Jane Fonda; o...

Pola rúa do Agro

Ti non sabes ben como as gasto eu, díxolle un ó outro, ó mesmo tempo que empurraba a viseira para adiante e miraba cara ó sol. O outro mirouno de esguello, sorriu e cando ía dicir algo quedou calado. O primeiro, que se chamaba Caio Gabián Gabián, botoulle a man polo ombreiro ó outro e, xuntiños, empezaron a baixar...