A casa de Divino Cristo

Hey, you. Chámome Xerusalén Bendito e vou á casa de Divino Cristo. A casa do meu amigo Divino Cristo está no outeiro do Corno, á beira da chaira de Vide. Ir a ela é case como subir o monte Calvario. Para achegarme ata alá teño que pasar por Getsemaní,...

Unha nave e uns inspectores

Todo o mundo abraiado, pasmado polo que pasa en Cataluña, mentres eu si que me atopo completamente asombrado e alucinado polo que aconteceu coa nave Cassini. Botou 20 anos navegando por eses mundos perdidos, ata que o día 15 lle chegou a súa hora, desintegrándose coma un meteoro na...

Polo camino veño

AGervasio Vilaboa Vences foille o bocado polo camiño vello. Estaba xantando coa súa dona e coas dúas fillas. Falaban dos horarios e da forma de ir buscar a herba seca que tiñan no lameiro do Prado Vello. Gervasio, O Capador, meteu na boca un cacho de touciño cun bo anaco de pan e,...

Discursiva e militante

As cazaroladas, a decepción, os continuos cambios de presidente e, sobre todo, a fame e a necesidade son os causantes dunha película tan acendida, tan a contracorrente, tan descompensada como “Os porfiados”, modesta produción arxentina do ano 2002, dirixida polo mozo Mariano Torres...

As sílabas da inocencia

Píntame o bigote con tres cores de indiferenza e asubíame unha melodía que me faga soñar coas noites de inverno e cos amenceres da primavera. Pero quen son eu para bailar sobre os xeranios da memoria ou sobre os carrizos dos Lamas? Quizais o universo sobre min, de Amaral, me ofreza vinte...

Coa lima do cortaúñas

Pé esquerdo en auga quente. Con sal. Para aliviar a dor do calo. E para abrandalo, claro. Logo, cando xa vexa que se pode furgar nel, ale, a facelo. A ver se o quito; polo menos un cacho. Para que non me doa moito cando me atope no Rosario das Antorchas. E que vou ir. Faltaría máis....

Delirante mirada

Primeira secuencia de “Team America” (2004):  rúas de París, un día de moita xente. De súpeto, uns árabes con pinta patibularia manipulan un maletín que contén, a todas luces, unha bomba. E de improviso, literalmente chove do aire unha partida de...

Quería que marcaran

Eu quería que marcaran os xogadores de Liechtenstein, pero, pobriños, non marcaron. A verdade é que me deron algo de pena. E máis sabendo que con eles xogaba un fillo de galego. Estamos en todos os lugares do mundo. Ata en Liechtenstein! A ver!, habendo un galego na lúa, como non...

Erros de antes, erros de agora

Ás veces parece mentira que hoxe en día a prensa sega cometendo erros en plan de localizacións ou de nomeamentos e a pesar de contar coa Internet, coa que cun simple clic de rato descobres todo un mundo. Poño un exemplo, moitos seguen metendo a pata dicindo que Os Milagres pertence a...

Como un porco ó millo

Buxán Vilamelle Prieto sentou á mesa da partida das cartas e pediu, a berros, como se pide sempre no noso país, un café cortado e xa case lle obrigou ós seus tres compañeiros a que pedisen tamén; “que despois andades sempre a parar a partida”, remachou. E...

Vulgar repetición

Desde a primeira secuencia, máis que crear tensión ou xerar terror no patio de butacas, o obxectivo da película “Creep” (2004) parece ser chegar como sexa ós 85 minutos de duración, sabedores de que non tiñan historia para elo e de que o guión non...

Eran como cantazos

Xa dera unhas cabezadas logo de xantar. Xa lera un pouco. Xa estaba vendo a etapa da Volta Ciclista a España. E xa levaba un tempo en que, ó lonxe, o ceo metía ruído. Pouco a pouco ese ruído foise achegando e os alustres asomaban, deixábanse ver pola ventá da...

Os dous badulaques

Quixen falar con Deus para pedirlle explicacións sobre a inercia dunha troita cando remansa nunha parte do río Arnoia no cruce, ou mellor dito, na desembocadura do río de Tiora e nin tan sequera se dignou mirarme. Iso chegoume ó corazón. Ou a alma… por aquilo de se é...

As lacras de hoxe en día

Xa o dicía eu. Que o atentado de Barcelona manteríanos ocupados durante moito tempo, que é o que os terroristas querían. E nós, veña, a darlle pábulo. O sábado houbo unha manifestación que empeza xa a traer cola, algo que se vía vir. Teño...

Irónica controversia

Nada sabiamos en España nin sobre el nin sobre o cine surcoreano cando se estreou “A illa (Seom)” (2000), cruel, terrible peripecia amorosa dirixida por un dos cineastas máis respectados pola exhibición internacional, Kim Ki-duk, que nos deixou literalmente coa boca aberta: de onde...

A diversidade de Os do Fuelle

Xa tiña ganas de meterlle o dente. A Os do Fuelle. Porque son coñecidos. Porque son veciños. E porque moitos deles son amigos. Convivo con eles desde practicamente toda a miña vida, e como agrupación musical desde hai cinco anos, desde 2012, desde que se fundou. Non obstante, xa...

Xa me sinto cheo

Así, sen parar mentes, podo dicir que xa empezou a liga de fútbol. Así, da man para o pé, recalco tamén que empezou a volta ciclista a España. Xa está. Xa é abondo para, deportivamente, sentirme cheo... de moral. É certo que lle tiña ganas...

Bailar sobre a túa tumba

Quero bailar sobre a túa tumba e deixar que as pingas de orballo bañen os tremores da túa ollada. Desa ollada morta e baleira. Desa ollada que mira pero non ve. Quero bailar sobre a cabeceira da túa tumba e deixar que o abaneo dunha folla vaia e veña polas airas da túa...

Todo ten un por que

Entendo que a traxedia de Barcelona sexa dura de asimilar, pero cada día que pasa estámoslle aplanando o camiño ós yihadistas a base de sacala nos medios unha e outra vez, unha e cen veces. É o que eles queren, o que eles querían. Penso que ante estas situacións...

Paxariños na cabeza

Quero voar por entre as carballeiras de Baños de Molgas pero deixei as ás na Tapada Nova e a esperanza posta nun niño de rula nas Lagoas. Non queda outra que subir ó burro de Salustiano Monsergas e percorrer o camiño de ida e volta ata o monte Medo. Alí, xa coas ás...