Cobrar ou non cobrar

Sigo co fútbol. Están os equipos estratosféricos. Están os equipos grandes. Están os equipos modestos. E están os equipos pobres ou equpiños. O Reus é destes últimos. As estrelas dos estratosféricos ganan cartos ata o infinito e máis alá. Os bos xogadores dos equipos grandes cobran moitos cartos. O cadro dos...

O pesadelo do Real Madrid

Sigo a traxectoria de David Ferreiro coma se fose un parente. Non é parente, pero é veciño (o meu concepto de veciñanza pode estar á altura do familiar). Intento ver os seus partidos para poder gozar do seu fútbol, que é moito. O domingo pasado, contra o Real Madrid, xa me sentei ante o televisor con media hora de...

Gala de clausura do OUFF

Aínda que no inicio da gala de clausura da 23 edición do Festival de Cine de Ourense o protagonismo da mesma era para a miña feisbuqueira Olga Brañas dándolle ás teclas do piano e para Susanna Blanco pasando a variña máxica polo violonchelo, a realidade foi outra. A realidade foi que alguén lles roubou o...

Os biosbardos quedan en min

Non sei se me pare a contemplar os coches que pasan pola rúa ou se indague nos biosbardos que asomaron na miña vida cando tiven un tempo no que soñaba. Agora mesmo venme un flash coa Nicolasa ourensá. Si, esa que estafou a unhas vinte persoas vendéndolles traballo dicindo que tiña influencias do PP. Ai, que terá...

O pote grande dentro do pequeno

Gael Souto Carballo saca un paquete de Celtas do interior da chaqueta de pana e ofrécelle un cigarro ó seu amigo e veciño Hadrao Hipótese González. Están os dous sentados no mazadoiro da fonte da Aira de Arriba falando do que se lles ben encima. “Están a piques de chegar os días nos que hai que meter o pote grande...

Contra o sistema

A película “A muller da montaña”, do islandés Benedikt Erlingsson, posúe un equilibrio dinámico entre varios xéneros: comedia, drama, suspense de acción trepidante, distanciamento cun pouco de fábula, realismo contemporáneo na loita contra a destrución do planeta e o vínculo profundo entre a sabedoría ancestral do...

Algo de todo

Levo polo menos sete anos, sete edicións sen asistir á sección das curtametraxes que todos os anos se presenta no Festival de Cine de Ourense. Acabo de ver unha sección, a correspondente ó bloque I. Porque, hoxe, sinceramente, non me apetecía moito meterme nunha sala e que non me gustara a película. Claro que me...

Obra aberta

A excelente cineasta polaca Malgorzata Szumowska acaba de brindarme con “Mug” unha obra aberta e humana en torno a unha premisa xenial -a idea dun personaxe que perde a cara- e un contexto tan ordinario como aloucado cunha seguridade que xa desde o título, dunha soa palabra ("mug", cunca) dá a entender que os...

Cunetas cheas de vencidos

Tremen os brazos e o tempo non pasa. O traballo acompaña coma se fora unha sombra invernal. Pero aínda que o cansazo invada o camiño que vai dunha cepa a outra, hai que tirar para adiante. Quen dixo medo. Loitemos con A Quenlla pola verdade, pola noite máis longa de “Silencios na memoria”. Treme un corazón que...

A soidade

Esmeralda, é dicir, a actriz Concepción Márquez, é unha muller da terceira idade que quedou completamente soa. A súa única compaña adoitaba ser o seu home, quen acababa de morrer logo de padecer unha longa enfermidade. O seu fillo Felipe, ou sexa, o actor Baltimore Beltrán, vive nos Estados Unidos, e entre que está...

Catro camiños

Camiño polo lado esquerdo da estrada ó mesmo tempo que penso que ó mellor estou lanzando unha esaxeración. A tal estrada semella máis unha verea de estante, ou unha corredoira. Decorre por entre unha carballeira e con continuos atrancos en practicamente todos os puntos. Cando andei pouco máis de corenta metros...

Cine puro

O máis atractivo do filme “Beast” (2018), ademais do seu excelente tratamento visual, radica no honesto achegamento cara á psicoloxía feminina, elemento que potencia a identificación coas penas e angustias da protagonista. Porque “Beast” mantén uns perspectiva feminina fresca e moi sincera, cunha notable actuación...

Mar de terra

A verdade non é que asistira a moitas inauguracións do Festival de Cine de Ourense, pero de todas as que asistín teño que recoñecer que a da 23 edición, a de antonte, foi a mellor que vin e na que máis gocei, principalmente no remate da mesma. Presentou a gala ese encanto de muller e de actriz chamada Ledicia Sola....

Mar de terra

A verdade non é que asistira a moitas inauguracións do Festival de Cine de Ourense, pero de todas as que asistín teño que recoñecer que a da 23 edición, a de antonte, foi a mellor que vin e na que máis gocei, principalmente no remate da mesma. Presentou a gala ese encanto de muller e de actriz chamada Ledicia Sola....

Cara de ferruxe

A mal tempo, boa cara. É complicado poñer boa cara cando as adversidades se che botan enriba. Adversidades veniais, iso si. Pero suficientes para, mirándome nun espello, ver cara de ferruxe. Primeiro; quixen ver unha obra de teatro na Valenzá e, por unhas e outras cousas, chegamos xusto a tempo para ver que o aforo...

Homenaxes

Todos sabemos que a esencia dun festival cinematográfico son as películas. No Festival de Ourense acontece o mesmo. Pero isto non é óbice que, a maiores, se desenvolvan outras actividades relacionadas, por suposto, coa sétima arte. Adoitan facelo todos os festivais e o de Ourense quizais sexa dos que máis...

Que se celebra!

Comentaba o ano pasado que o OUFF levaba 22 anos á pata coxa. 22 anos a trancas e barrancas, ás toupadas. 22 anos cheos de críticas e, certo, de poucas gabanzas. 22 anos nos que, a política, que nunca se levou ben coa cultura (a cultura é unha lingua afiada e intelixente, da que foxen os políticos), se meteu polo...

Nosa pilastra,noso sostén

Oritual das mañanciñas domingueiras é o de erguerme tarde e marchar coa muller a tomar un café e ler La Región. Rematada esta saímos para ir mercar o pan. Tres mociñas abórdanme xunto á panadería. Déronme un papeliño moi ben envolto e atado cun fío de cor violeta, creo. “Papá, irmán, amigo... tes medo de regresar...

Honor ó apelido

Cada vez estou máis convencido de que os apelidos póñense por algo, que teñen o seu aquel, que traen o seu significado tras de si. E non só para mofarse del ou deles, como foi o caso non hai moito de Ramiro Folla. Os galegos sabemos que o seu apelido vén do órgano vexetativo das plantas ou das árbores. Tamén hai un...

Correr ás cegas

Corro por entre a xente para escapar. Non sei de que escapo, pero teño que correr. Non creo que escape do jazz de John Coltrane, mais vexo como sorteo á xente para non atropelala. Eu cando corro, corro moito. Case se pode dicir que corro ás cegas. E, claro, non vexo. Tiro para adiante coma un posuído. O caso é que...