Volver sobre as pegadas da experiencia

Saín na procura dun silencio nostálxico ou morriñento e ós vinte metros xa me atopei cun ruído demasiado abouxado. Pensei que morría de desolación. Cando cheguei ó cruce onde os recordos non teñen memoria, non me quedou outra que coller polo atallo da resignación, do conformismo. O mundo, ás veces, dá tantas...

É certo que amansa as feras

Sentei ante o ordenador e axiña subín a música de Ennio Morricone para compartila no feisbuq. O tema era “Scherzo Un Po´ Triste”, que asoma na película “Incontro”. E dixen era porque, agora mesmo, xa están soando os The Corrs co seu tema “Forgiven Non Forgotten”. É que mentres abro ventás no ordenador a música...

Director de culto

Ó director ruso Alexéi Guerman tan só lle coñezo unha película, pero suficiente como para que mereza unhas liñas nesta columna cinematográfica. Lembro que vin “Control en los caminos” o 28 de novembro de 1987 na sala 2 dos cines Renoir de Madrid en versión orixinal subtitulada e que saíra do cine completamente...

Por discordancia

Isto non é vida, díxolle aquel ó outro. E aquel foi e suicidouse. Así, polas bravas. Tirouse da Ponte das Cepas ó río Arnoia. Cando recuperaron o corpo daquel, atoparon unha nota que dicía: “deixo este mundo por discordancia”. Nada máis. O asunto semella unha broma, pero non é tal. A mellor proba é que, o outro,...

Os latexos dun morto

Que difícil é escoitar os latexos do corazón dun morto. É como escoitar a Gioachino Rossini sen auriculares ou como buscar a Plutón a simple vista. É como intentar asimilar como Sergio Busquets non está na lista dos 30 nomeados ó Balón de Ouro. Por exemplo, sempre sentín debilidade por Ivan Rakitic, pero vendo a...

Un puco máis de sentidiño

Non queda outra que admitir que a nova da semana pasada que máis impresionou foi a riada de Sant Llorenç, coas súas 12 vítimas que, máis seguro, aumenten ata 13, porque no momento en que escribo este Recuncho aínda non aparecera o neno ó que estaban buscando desde o primeiro momento. A desgraza e a desolación é...

Sorrisos conxelados no tempo

Xa sei que a diferenza entre un asubío e o silencio está no ruído. Xa sei que a nube branca que hai no alto da serra axiña se volverá negra para descargar o inferno. Xa sei que a distancia que hai no espazo e no tempo non é quen de borrar un sentimento. Xa sei que as noites de inverno son longas e os días de verán...

Explícita metáfora

A película “Sueño de una noche de invierno”, do serbio Goran Paskaljevic, conta a historia dun home que intenta redimirse do horror a través dunha nena autista. Coa guerra dos Balcáns como insoportable ruído de fondo, o filme acada o premio especial do xurado no Festival de San Sebastián do 2004. Ten o filme, todo...

Parecer o repertorio zaragozano

Quere chover pero vai sol. Quere facer frío pero a parella que está sentada á beira do río Sor contemplando a ponte do Muíño da Luz ten as mangas das camisas arremangadas. Ulises Urrutia Calado, O Pazpallau, ten collida da cintura a Ida Activia Sonora, A Piruleta, e está a contarlle ó oído os pormenores do partido...

Trinta segundos sobre Xúpiter

Trinta segundos sobre Xúpiter. A min chégame con estar tan só trinta segundos sobre Xúpiter. Iso significaría que tería que ir alá, que tería que viaxar pola inmensidade do espazo. Durante máis ou menos 629 millóns de quilómetros podería escoitar o silencio e berrar a pleno pulmón “a liberdade é miña!”. Durante uns...

A seguir cobrando!

Cada vez estou máis alucinado coa xustiza española. O nome de xustiza, en por si, xa é un dicir. Resulta que o xuíz Francisco Javier Martínez Derqui está sendo investigado despois de insultar a unha maltratada. Investigado. Repito: investigado. A ver, a ver; hai un vídeo no que se oen os insultos e... ten que ser...

Nunca poderei ser ministro

Agora entendo que eu nunca poderei ser ministro. Nin tan sequera político. Porque son pobre. Porque os ministros son entre 6 e 8 veces máis ricos que o español medio. E eu, que nin moito menos son un español medio... Así é que, pamemiño, non queda outra que lamber as feridas e confiar nunha primitiva; que tampouco....

Metáfora do mundo

Para Jean-Luc Godard o cine é unha metáfora do mundo. Segundo el, “todo é imaxe, no máis amplo sentido da palabra”. “A cámara é coma un microscopio que pode ver o infinitamente pequeno ou un telescopio que percibe o infinitamente distante”, adoitaba dicir. Non obstante, o cine axiña se mesturou coa arte e co...

Que non esborralle

Hai uns días asomou neste mesmo xornal unha nova sobre a “resurrección” das antigas escolas das aldeas e das vilas da nosa provincia grazas á invasión dos velorios e locais sociais. E as que xa se perderon? Pasa coma con todo: que sempre se actúa tarde, mal e nunca. Pero é certo que as que quedan, por sorte,...

A noite

A noite fura pola ventá da casa e o reloxo da igrexa de Baños de Molgas anuncia as once e media. Non hai volta atrás para o día. Hai xa unhas cantas horas que o sol deitou sobre o lombo do outeiro de Brandín. Agora son as estrelas as que gardan os soños dos xustos. O dos xustos é un dicir. Temos e vivimos...

Denuncia por abandono en 1912

Despois das típicas aventuras e, en maior medida, penalidades que o meu pai pasou na Guerra Civil Española, a súa conversa preferida era sobre a sega do pan en Castela. Dos segadores axiña souben por Rosalía de Castro e polo meu propio pai que o seu oficio, a súa actividade tamén tiña as súas aventuras e...

Felicidade e violencia de xénero

Sábese que ter un fillo é a maior felicidade do mundo (aínda que hai algúns que, cando os teñen, úsanos de escudos ou escusas para facerlle dano ó cónxuxe, ata chegar incluso ó propio asasinato dos mesmos, a convertelos en vítimas). A médica luguesa Lina Álvarez está máis que orgullosa por ter unha filla ós 62...

Feliz coa demencia

Hai pouco lin unhas declaracións da gaiteira, pianista, educadora, escritora e produtora ourensá Cristina Pato nas que comentaba que “se pode ser feliz coa demencia”. Sinceramente, case me alegrou a noticia porque me corrobora o que xa teño confesado algunha vez: que nunca o pasei tan ben co meu pai como cando...

A bomba

Deixo caer unha bomba sobre a ilusión dun soño. Todo estoupa. Nada se move. Só a lúa vella brilla no firmamento. E o silencio da noite racha as entrañas dun pensamento. Que é? Onde está? Para onde vai? Ninguén pode saber o que hai máis alá dunha conciencia tranquila, dun ritmo cardíaco, dun pulso novelesco ou dun...

Áuricas virtudes

"Carta de una mujer desconocida" (2004) é unha película producida, escrita, dirixida e interpretada por Xu Jinglei. É a súa segunda longametraxe e colleu de modelo a versión de Max Ophüls, que se baseaba tamén na novela de Stephan Zweig. O filme acadou a Concha de prata á mellor dirección do Festival de San...