Chaleques sen manga

Cada vez que a escena ten lugar nalgures, non o podo remediar e vénseme, para ben, o meu avó Enrique á memoria. Hoxe -onte, para vostede- non foi unha excepción e así que os volvín ver -aquí si, a todos e a todas- no entorno da estación do Empalme vestidos á moda do traxe de obra, dixen para min: "Vaia! Xa...

As arrugas da Catedral

Sábado, primeira hora da tarde. Unha viaxe de Cabify familiar, levoume ó aeroporto de Labacolla ó medio día, polo que, unha vez deixei a "carga" na porta de embarque, con toda a tarde libre para min pensei na posibilidade de xogar a ver se me tocaba a lotería e pedín un boleto de cinco apostas para ese mesmo día....

Unha noite na eira do trigo...

Contan algúns dos biógrafos de Curros Enríquez unha anécdota singular que os máis arriscados poñen en boca del e que ten que ver coa apropiación da voz popular dun dos seus poemas máis coñecidos. Estaba ocioso, o Curros estudante, nunha fonda de Madrid pasando o tempo cun seu amigo, tamén ourensán -segundo el...

Quen non tivo un apretón?

Non o vou negar. A min tenme pasado máis dunha vez. E supoño que calquera -sexa home ou muller- que poida estar lendo isto, mentiría se dixese que se ten salvado dunha apurada. No fachada principal do mosteiro da miña vila existen unhas barras frontais que levan aí toda a vida -é de supoñer que o mesmo tempo...

Eu tamén falo español

Leo que voluntarios dunha asociación que seica se denomina "Hablamos español" andou a recoller firmas na rúa do paseo da capital, co fin de apoiar unha iniciativa lexislativa popular (ILP) destinada a conseguir presentar unha proposición de lei sobre a liberdade de elección lingüística en todo o territorio...

Bens -ou males- de interese cultural

Se vostede consulta o Rexistro de Bens de Interese Cultural de Galicia, que se atopa no portal da Xunta a non máis de dous pasos de navegación pola rede, saberá que hoxe en día a nosa Comunidade conta con 694 bens rexistrados con tal nivel de protección patrimonial. Se baixamos un chanzo xeopolítico e...

Carta ós pais de dous bebés da caste

Estimados pais: Ó ler a vosa carta -un tanto melosa para ser redactada por un profesor universitario-, pediume o corpo botar a ollada cara atrás e instalarme mentalmente no mes de novembro de hai unha ducia de anos, diante dunha criatura de menos dun quilo de peso e case tan transparente e do tamaño dunha botella...

Toca o pandeiro, Amancio

Por desgracia estamos demasiado afeitos a ver nos medios de comunicación como de cando en vez asoman informacións ou noticias-denuncia nas que o redactor ou directamente o lector fan chegar ó informativo a súa queixa porque este ou aquel monumento urbano apareceu pintado con chamativo titanlux, amputado dalgún...

A caca da vaca

Non hai que facer un esforzo herniante de memoria para lembrar aquel episodio escatoloxicamente creativo e de éxito mediático que nun momento dado puxo a andar o clube de fútbol de Amoeiro -se mal non lembro- que tiña como obxectivo recadar fondos para garantir o financiamento do conxunto. "Creo que hai algo...

Alcaldías impostadas

Nunca perseguiron estas columnas facer sangue de ninguén. Nin tampouco vai ser esta a ocasión, porque, se cadra, a persoa protagonista nin sequera valorou a dimensión pública da súa actuación cando, dun xeito probablemente impostado, lle quixo dicir ó mundo a alta responsabilidade institucional que temporalmente...

Camiños turísticos, camiños de ningures

Unha vez máis leo unha información que mete no mesmo saco a limpeza dun carreiro -que une, poñamos por caso, dúas parroquias- e o concepto "turismo", non na súa acepción vencellada a un vehículo de transporte unifamiliar, senón a iso que a Organización Mundial do Turismo define como "actividade que realizan as...

Os novos refuxiados

Anda media Europa pelexada coa outra media polo asunto dos inmigrantes e refuxiados africanos, que aproveitan as bonanzas da climatoloxía estival para fuxiren da fame negra ou dunha morte segura, mentres o resto ou miran para outro lado ou fan política barata e de trazo curto sobre un problema que ameaza con se...

A Galicia mansa e a patada no caldeiro

Estimada -polo tempo que hai que formas parte da miña cotidianidade radiofónica, case che debería dicir, benquerida- Julia Otero: Con motivo da túa presencia estival pola terra monfortina dos teus pais, a cal tamén lle chamas túa, leo  unha entrevista na rede que me chama a atención polo seu titular e que...

Ourense na montaña palentina

Homo é vello e "ben trobado", non me vou deter moito no repetido adaxio que nos une a palentinos e ourensáns, colocándonos -por esta mesma orde- os primeiros e os segundos en riqueza arquitectónica relixiosa no ranking nacional. O pasado domingo pola mañá tiven ocasión de comprobalo de novo, aproveitando a...

A xestión do patrimonio cultural

Hai persoas que se meten nun coche e póñense a falar cunha incontinencia tal que xa a viaxe pode durar da Coruña ata Algeciras que non paran nin cando o corpo pide estirar as pernas e aliviar. Por fortuna, ese non é o caso da miña muller e máis eu, polo que cando na radio se escoita algo interesante nin a min...

Coreografías na escuridade

A veces -supoño que tamén lle terá pasado a vostede de cando en vez-, sen saber certamente por que, a un asáltanlle preguntas sobre asuntos irrelevantes que en moitos casos estiveron sempre diante dos nosos ollos, pero nunca repararamos neles. Como acabo de escribir, estou seguro de que vostede mesmo se...

De aí non pasa!

Xa sei que nada ten que ver o asunto que vou abordar co incidente acontecido nantronte pola noite en Vigo, e que semella, polo que todo apunta, ser un feito certamente puntual. Permítame, non obstante, lembrar un vello sucedido que xa teño traído a colación nesta columna e que aconteceu na romaría da Saínza...

Se Rosendo Gutierres levantara a cabesa...

Sei que falo de imposibles, pero pode crerme se lle digo que o suposto véuseme á cabeza cando lin a información sobre a futura apertura dun centro de atencións ós maiores en Lobios, completada cun despece no que se informaba tamén de que pronto a Fundación San Rosendo chegará a contar no seu cadro laboral con dous...

E chegará a conselleiro!

Xa nos é familiar a cara pétrea dese apóstolo de segundo nivel histórico, pero de primeiro valor monumental situado na porta de Praterías da cidade de Santiago, caracterizado con formas faciais de mico e coa palabra bico (kiss) como sinatura, facendo referencia a un recoñecido grupo musical de rock duro xurdido nos...

... pero queda Miro

Aconteceume varias veces, de aí que o manteña fresco na memoria. O sucedido que paso a relatar tivo lugar nunha céntrica cafetería de Torrelavega, cidade na que, que eu saiba, os seus habitantes non adoitan seguir a televisión galega, a non ser nos seus domicilios e sempre e cando, loxicamente, teñan algunha...