Xosé Benito Reza

Un percorrido pola extraordinaria biodiversidade do Macizo Central, os seus hábitats protexidos e o impacto devastador dos incendios nun dos grandes refuxios naturais de Galicia

Cada aldea co seu curro e chozo, en lugar abrigado, a cuberto do vento e procurando ter unha fonte preto, por tras dun penedo ou nunha valgada; como acontece no curros de Soutelo ou de Rozavales, de Requeixo, de Langullo, de Cernado, da Mosenda ou das Naveiras.

Vinte e seis quilómetros enormes que van alancando no senso oeste-leste polas paisaxes máis aparatosas do Macizo Central: polo San Mamede, o río da Hedreira, o Pico Seixo e o encoro do Cenza. Esa é a distancia que hai entre os nacentes do río Tioira nas terras altas de Castro de Escuadro e os fantásticos depósitos glaciares de Chaguazoso, alí onde pousa a memoria dos grandes fríos da antigüidade.

Un percorrido polo val de Verín e o río Támega que combina xeografía, patrimonio natural, Rede Natura 2000 e biodiversidade nun dos espazos máis singulares e complexos do sur de Galicia

Don Ramón Otero Pedrayo dicía que A Limia era unha “terra verde, nebulosa e fría; de carballeiras e augas mortas, dominio dos ocres e os rubios do outono de montaña e do ouro grave dos centeos”.

Nunca poderei esquecer aquel día en que, sendo un mociño e percorrendo o Xurés dende Salgueiros ata San Paio de Araúxo un día caloroso de verán, sentín un zoar estraño no ar que me chamou a atención

Un xacemento do neolítico-calcolítico que supera as 300 cámaras funerarias, o que o converte, posiblemente, no campo tumulario de maior extensión de Galicia; paraxes e altores finais que aquí levan o revelador e particular nome de Serra das Motas.

Parque Nacional da Peneda-Gerês, o único con esa categoría en Portugal, e cuxa declaración sería determinante para a creación do parque natural galego.

Terras de lobos, chozos e cabaliños bravos na fronteira con Pontevedra

O Monumento Natural máis grande de Galicia asoma impoñente sobre o Ribeiro do Avia.

Zona de Especial Conservación da Rede Natura, ten unha altitude media de 848 metros e unha superficie total de 2.321 hectáreas, pertencentes na súa meirande parte ao concello de Cea

Ourense, naturalmente. Faremos un percorrido polos ríos e montañas da provincia