Antonio Piñeiro

O coñecido arquitecto non naceu en Ourense. Sen embargo, a súa relación coa provincia foi intensa -tanto en éxitos como en fracasos- á hora de acometer algúns proxectos que hoxe terían mudado a imaxe de emblemáticos espazos ourensáns

Naceu na aba do monte do Penagache cando o século XIX comezaba a alborexar e a onde un chega por camiños de noutrora, profesou na orde dos Agustinos de Valladolid e mudou as montañas do Leboreiro polas illas virxes de Filipinas

Os cinco irmáns -dúas mulleres e tres homes- acabaron recluídos noutros tantos conventos. Estamos nos primeiros anos do XIX e Ignacia, que naceu en Castrelo de Miño, deixou pegada no de Antealtares porque vía santos e entraba en éxtase

Nacido en Gomesende, sen ningunha clase de estudos, quixo facerse poeta e logrou vivir da poesía, da literatura e do xornalismo, pero nunca deu superado a eiva polo mísero berce no que agromou e a carencia intelectual que isto lle provocou

Nacido na Gudiña nos albores do século XVI, malia que o seu nome sexa sumamente coñecido son moitos e ignorados os aspectos da vida deste ourensán que, sen saber ler nin escribir foi pioneiro do transporte e as comunicacións no Novo Mundo

Non gozou de tempo suficiente para desenvolver o potencial humano que atesouraba. Aínda así deixou pegadas que paga a pena rescatar dun mozo que se fixo mestre e médico oculista e profesou un pensamento libertario que fendeu a guerra civil. A conmemoración anual do “Día do Traballo” pediume traer a colación a estas páxinas a algún sindicalista ourensán deses ós que o inexorable paso do tempo ocultou por baixo dun manto de silencio. A oportunidade concedéronma por unha banda o psiquiatra e historiador David Simón e pola outra o historiador Dionisio Pereira, que hai anos que o rescataron dese silencio e agora permítenme a min reactualizalo, porque, se ben a súa vida foi curta -morreu con 27 anos- non foi, nin moito menos, desperdiciada.

O día 26 de abril de 1846 unha ducia de oficiais do exército español foron asasinados por un pelotón de fusilamento na vila coruñesa de Carral, nacendo así o mito dos “Mártires de Carral”. Entre eles non está este ourensán porque se logrou zafar

Trazando as derradeiras curvas de ferradura que serpentean na subida cara ó monte do Forriolo, á procura da planicie de Antela, atópase unha vella casa grande, hoxe practicamente derruída, que atesoura silandeira a memoria soterrada dos Sotelo

Para a inmensa maioría é o nome dunha céntrica rúa ourensá. Sen embargo, Ramón Parada Justel foi algo máis ca iso. Un mozo que se cadra naceu nun lugar equivocado, nun tempo equivocado, que quixo ser pintor pero só chegou a ser un esbozo.

En Seixalbo saben ben del e estanlle moi agradecidos porque a sede actual da agrupación Agromadas foi o casal no que César Iglesias Freire naceu e de onde marchou á guerra de Cuba para acabar facendo fortuna na República Dominicana

Natural de Castro Caldelas, marchou a Cuba con quince anos, traballou no que lle saíu ó paso, fíxose chofer, regresou a por Rosalía a Vilamaior, volveu á illa e foi pioneiro da mecanización da roda de afiar..., ata que chegou Fidel e mandou “a parar”

Nacido en Xinzo de Limia, a vocación de servizo público levouno a integrarse moi pronto no corpo da Garda Civil. Como tenente destacou no celo posto na detención dos ladróns de casas reitorais que, impunes e temerarios, salteaban a provincia

Como edificio histórico que é, con centos de perpiaños pedindo “píntame!”, son varias as fachadas do convento tomadas como escaparate. Unhas teñen sido borradas. Outras lograron a categoría de indelebles e pasaron ó patrimonio histórico local

Naceu en Ourense cando o século XIX estaba a piques de mediar, no seo dunha familia orixinaria de Mondoñedo, pero pronto foi vivir a Lugo e despois a Santiago, rematando na coruñesa praza de María Pita unha vida solitaria por decisión persoal

Formou parte dunha abondosa familia orixinaria da patria nutricia dos paraugueiros de Ourense que viaxou a Cuba e despois de practicar a ambulancia por rueiros, camiños e vereas fundou unha fábrica que encheu de paraugas a Habana

Benjamín Martínez e Eduarda Esperanza Cepeda foron dous ourensáns que a mediados dos anos cincuenta decidiron cruzar o océano, pero non o fixeron para México ou Venezuela, senón para unha illa na que montaron unha humilde tenda

Malia que a primeira luz viuna en Vigo, todos o tiñamos por ourensán de Ventosela porque foi na casa dos avós onde tomou conciencia de sermos fillos dunha lingua á que lle había dedicar a vida. Á lingua e ós que, a fouce e a martelo a cicelaron ata nós

Como portador dos apelidos Conde Cid, non podía ser doutro lugar ca de Allariz, concretamente de Vilaboa, a onde volvía con frecuencia logo de ter feito fortuna en Cuba co comercio de auga mineral, a Guinness e outras cervexas de importación

Como portador dos apelidos Conde Cid, non podía ser doutro lugar ca de Allariz, concretamente de Vilaboa, a onde volvía con frecuencia logo de ter feito fortuna en Cuba co comercio de auga mineral, a Guinness e outras cervexas de importación