Antonio Piñeiro

J. Santa Marina naceu no Verín de mediados do século XIX e ben novo conseguiu facerse funcionario de Hacienda con destino en Filipinas. En Manila chegou a alcalde, fundou unha fábrica de tabaco e forxou unha inxente fortuna que multiplicou co azucre en Madrid

Nacido en San Cristovo de Cea, a súa vida transcorreu entre a aldea natal, Compostela, Madrid, Cáceres, Ourense e o silencio no que se viu sumido dende que viu a luz que aprendeu a fixar nos lenzos ós que lle dedicou a súa silandeira existencia

Naceu en Freás de Eiras (Ramirás), irmán do coleccionista de arte en Rosario (Arxentina) Odilo Estévez e farmacéutico en Santiago, en xuño de 1906 foi sospeitoso do roubo da cruz de Alfonso III na catedral compostelá, que nunca foi recuperada

A recente concesión do Nobel de Física ó científico belga, Francis Halzen, que contou coa colaboración do galego Enrique Zas, fíxome acordar que entre e pléiade de científicos ourensáns -en moitos casos ignorados- ocupa un lugar preferente Manuel Martínez-Risco Macías, xurdido dunha prestixiosa e prolífica familia de intelectuais e que, de saborear o mel do éxito científico, pasou a cruzar o acedo túnel do infortunio por mor dunha guerra que o condenou a un penoso exilio e a un inxusto anonimato actual.

O acto do casamento, como boa noticia social e persoal que é para quen o protagoniza, sempre estivo rodeado de troula, balbordo e algarada. Sen embargo, por veces tórcense as tornas do previsto e a festa acaba en liorta, cando non nun drama

María Cofán, nacida en Ourense, no fogar dun sarxento de Infantería que tamén tivo destino en Santiago e Ferrol, onde transcorreu parte da súa infancia e adolescencia denantes de viaxar a Madrid e alí facerse mecanógrafa, pero o cine mudoulle a vocación

Aconteceu na invernía de 1889 na capital do Ribeiro. A prensa local, sen embargo, non se fixo eco. Un transeúnte, un cuarto nunha pensión e unha pistola foron obxecto, escenario e protagonista dun suicidio soterrado no silencio mudo do cemiterio civil. O pasado día dez a comunidade sanitaria, os colectivos de afectados e unha parte da sociedade sensibilizada pola evolución deste vello mal que provoca milleiros de mortes ó cabo do ano, deume pé para exhumar -nunca mellor dito- do arquivo destas crónicas unha historia singular que descoñezo se os ribadavienses conservan na memoria local e que tivo lugar no mes de febreiro de 1889, da que foi protagonista un comerciante francés que chegou á vila e alugou un cuarto nun hostal co único obxectivo de se suicidar.

Era de Olás (A Merca), chamábase Julio Reinoso e logo de servir no rexemento do heroe do Rif, Bernardo Dorado, exercía como tenente miliciano en Ceuta cando o 11 de xuño de 1913 nun combate de once horas segáronlle a vida a el e a 24 máis

O estado de permanente actualidade e de preconflito no que convive Ceuta fíxome volver a mirada cara aquel histórico lugar a través dun asasino múltiple ourensán que a finais do século XIX estremeceu ó pobo de Allariz con tres homicidios cometidos no cárcere local e acabou penando tódalas cadeas perpetuas ás que foi condenado, na prisión ceutí, a onde ían parar os criminais máis perigosos e onde o goberno da Rexencia quixo converter ós territorios españois de África nun afastado gran correccional.

Na beira dereita da antiga estrada de Ourense, entre Gustei e Cudeiro, consérvase un fito granítico que lembra o tráxico episodio do ciclista Francisco Alomar, quen perdeu alí a vida nun accidente cando xa lle plantaba cara o propio Bahamontes

Todos lembramos o problema da colza de comezos dos anos 80, que provocou milleiros de mortos en España, así como o “caso do metílico” dos anos 60, que lle afectou especialmente en Ourense. Sen embargo, a “fucsina” perdéusenos no tempo

Naceu en Ourense en 1865, respondía ó nome de Francisco Figueras Fernández e entreverou a vida relixiosa coa militar. Loitou en Filipinas, recibiu a Cruz de San Fernando e gozou da oportunidade de compartir co rei, en Burgos, o eclipse de 1905

Foron moitos os ourensáns que sufriron os embates da guerra e das súas consecuencias nos tempos de Annual. Emilio Muñiz estivo dez meses no batallón Zamora 8 e regalounos unhas crónicas deliciosas que deixou impresas neste xornal

Non estou seguro da súa ascendencia ourensá, pero sei que representou a tantas galegas que, solitarias, procuraron mellor vida no outro lado da terra. Como tamén sei que, sen ser real, entretivo á sociedade arxentina e alporizou á colectividade galega

Hai xentes nas que pesa tanto a circunstancia do lugar de nacemento, que acaban perdendo os patronímicos e quedan prendidos para sempre ó seu xentilicio. Este é o caso de Ramón Rodríguez Conde, para nós e para todos, “Ramón da Merca”

Natural das Cortes (Leiro), con só dezasete anos buscou futuro no País Vasco e atopouno en “Altos Hornos”, ata que o 9 de novembro de 1978 oito disparos a queimarroupa fundírono a negro e convertérono no primeiro ourensán asasinado por ETA

Naceu o 24 de xuño de 1936 e cando chegou á vintena, tentado polo andazo venezolano subiu ó “Santa María” en Vigo e baixou na Guaira coa ilusión de ser alguén nun país no que, xusto nove décadas despois “celebrou” un estrondoso aniversario