Antonio Piñeiro

Foron moitos os ourensáns que sufriron os embates da guerra e das súas consecuencias nos tempos de Annual. Emilio Muñiz estivo dez meses no batallón Zamora 8 e regalounos unhas crónicas deliciosas que deixou impresas neste xornal

Non estou seguro da súa ascendencia ourensá, pero sei que representou a tantas galegas que, solitarias, procuraron mellor vida no outro lado da terra. Como tamén sei que, sen ser real, entretivo á sociedade arxentina e alporizou á colectividade galega

Hai xentes nas que pesa tanto a circunstancia do lugar de nacemento, que acaban perdendo os patronímicos e quedan prendidos para sempre ó seu xentilicio. Este é o caso de Ramón Rodríguez Conde, para nós e para todos, “Ramón da Merca”

Natural das Cortes (Leiro), con só dezasete anos buscou futuro no País Vasco e atopouno en “Altos Hornos”, ata que o 9 de novembro de 1978 oito disparos a queimarroupa fundírono a negro e convertérono no primeiro ourensán asasinado por ETA

Naceu o 24 de xuño de 1936 e cando chegou á vintena, tentado polo andazo venezolano subiu ó “Santa María” en Vigo e baixou na Guaira coa ilusión de ser alguén nun país no que, xusto nove décadas despois “celebrou” un estrondoso aniversario

Sendo un mociño bebeu tanto do elixir contista do pai falándolle de mozos que se convertían en heroes nos “rings” da Habana, que cando comezou a ter uso de razón tamén quixo ser un deles. Obstinouse e conseguiuno..., pero non de todo

O coñecido arquitecto non naceu en Ourense. Sen embargo, a súa relación coa provincia foi intensa -tanto en éxitos como en fracasos- á hora de acometer algúns proxectos que hoxe terían mudado a imaxe de emblemáticos espazos ourensáns

Naceu na aba do monte do Penagache cando o século XIX comezaba a alborexar e a onde un chega por camiños de noutrora, profesou na orde dos Agustinos de Valladolid e mudou as montañas do Leboreiro polas illas virxes de Filipinas

Os cinco irmáns -dúas mulleres e tres homes- acabaron recluídos noutros tantos conventos. Estamos nos primeiros anos do XIX e Ignacia, que naceu en Castrelo de Miño, deixou pegada no de Antealtares porque vía santos e entraba en éxtase

Nacido en Gomesende, sen ningunha clase de estudos, quixo facerse poeta e logrou vivir da poesía, da literatura e do xornalismo, pero nunca deu superado a eiva polo mísero berce no que agromou e a carencia intelectual que isto lle provocou

Nacido na Gudiña nos albores do século XVI, malia que o seu nome sexa sumamente coñecido son moitos e ignorados os aspectos da vida deste ourensán que, sen saber ler nin escribir foi pioneiro do transporte e as comunicacións no Novo Mundo

Non gozou de tempo suficiente para desenvolver o potencial humano que atesouraba. Aínda así deixou pegadas que paga a pena rescatar dun mozo que se fixo mestre e médico oculista e profesou un pensamento libertario que fendeu a guerra civil. A conmemoración anual do “Día do Traballo” pediume traer a colación a estas páxinas a algún sindicalista ourensán deses ós que o inexorable paso do tempo ocultou por baixo dun manto de silencio. A oportunidade concedéronma por unha banda o psiquiatra e historiador David Simón e pola outra o historiador Dionisio Pereira, que hai anos que o rescataron dese silencio e agora permítenme a min reactualizalo, porque, se ben a súa vida foi curta -morreu con 27 anos- non foi, nin moito menos, desperdiciada.

O día 26 de abril de 1846 unha ducia de oficiais do exército español foron asasinados por un pelotón de fusilamento na vila coruñesa de Carral, nacendo así o mito dos “Mártires de Carral”. Entre eles non está este ourensán porque se logrou zafar

Trazando as derradeiras curvas de ferradura que serpentean na subida cara ó monte do Forriolo, á procura da planicie de Antela, atópase unha vella casa grande, hoxe practicamente derruída, que atesoura silandeira a memoria soterrada dos Sotelo

Para a inmensa maioría é o nome dunha céntrica rúa ourensá. Sen embargo, Ramón Parada Justel foi algo máis ca iso. Un mozo que se cadra naceu nun lugar equivocado, nun tempo equivocado, que quixo ser pintor pero só chegou a ser un esbozo.

En Seixalbo saben ben del e estanlle moi agradecidos porque a sede actual da agrupación Agromadas foi o casal no que César Iglesias Freire naceu e de onde marchou á guerra de Cuba para acabar facendo fortuna na República Dominicana

Natural de Castro Caldelas, marchou a Cuba con quince anos, traballou no que lle saíu ó paso, fíxose chofer, regresou a por Rosalía a Vilamaior, volveu á illa e foi pioneiro da mecanización da roda de afiar..., ata que chegou Fidel e mandou “a parar”